سبكهاي مهم رزمي، تأكيد زيادي بر تنفس صحيح داشته و تنها به ديد اكسيژنرساني به آن نگاه نميكنند. در فلسفه مشرق زمين برخلاف سبكهاي غربي، تنها به بعد جسمي توجه نشده و ابعاد روحي و رواني انسان نيز مورد توجه قرار گرفته است. مهمترين نقش تنفس صحيح، دريافت انرژي پرانا از فضا و انتقال آن به بدن براي كسب و تقويت انرژي حياتي ميباشد.
در مقدمه گلستان سعدي، اولين نعمت خداوندي که سپاس گفته شده، تنفس است: "... هر نفسي که فرو ميرود مُمِدّ حيات است و چون بر ميآيد مفرح ذات." اخيراً در يکي از مجلههاي علمي، از تحقيقات مشترک دانشمندان ژاپني و آمريکايي گزارشي ارائه شد. اين دانشمندان به اين نتيجه جالب رسيدهاند که اگر انسان بتواند تعداد تنفس خود را در يک دقيقه از 16 به 12 کاهش دهد، چيزي حدود 50 سال به عمر خود اضافه کرده است. ورزش براي سلامت قلب و جسم و به دنبال آن طول عمر را به همراه دارد که بر سيستم تنفسي اثر ميگذارد. ورزشکاران با پيگيري مستمر ورزش در زندگي، کمکم بر حجم تنفسي خود ميافزايند و از تعداد تنفس خود در دقيقه ميکاهند و به همين دليل از سلامتي و طول عمر برخوردار ميشوند.
البته مطالب زيادي درباره تواناييهاي بدن انسان گفته شده كه اغلب شبيه افسانهها بهنظر ميرسند. زيرا هنوز علم ما قادر به توضيح پديدههاي جهان نبوده و نميتواند ماهيت انرژي حياتي، حس ششم و انتقال روح را توضيح دهد. حتي در غرب نيز علم هنوز قادر به درك روح و وحدت آن با جسم نيست! توجه به معنويات، درك قدرتهاي روحي و تقويت آن چيزي است كه ريشه در فلسفه شرق داشته و نبايد در غرب به دنبال كشف آن بود. علم جديد هنوز قادر به درك چيزهاي نهفتهاي مانند «پرانا» نيست. فقط بعضي محققين وجود چيزهاي نهفتهاي را احساس كردهاند.
استاد «اوياما» در كتاب طريقت كيوكوشين مينويسد:
«تمرينات ذهني دو اصل مهم دارند: تنفس و تمركز. اساس فلسفة يوگا، بودا و تائو نيز همين است. آنها از ديرباز به شاگردان خود چگونگي تنظيم تنفس و تمركز بر روي نقاط انرژي را آموزش ميدادند. تمامي اساتيد بزرگ رزمي معتقدند كه مركز قواي روحي انسان، در ناحيهاي از شكم قرار دارد و زماني كه ذهن انسان در اين نقطه متمركز شود، به بهترين حالات و توانايي روحي دست خواهد يافت. البته تمامي سبكهاي رزمي اعتقاد دارند كه نيروي شكم نقش مهمي در اجراي ضربات و تكنيكها دارد و به هميل دليل بر تقويت عضلات شكم يا «تاندن» (دانجون در زبان كرهاي) تأكيد فراوان دارند. نيروي عضلات شكم بر ضربات دست و پا، انعطاف ستون فقرات، چابكي و قدرت عمومي بدن مؤثر است. اغلب سبكهاي اصيل، توجه زيادي بر بهتر كردن تنفس شكمي دارند. براي اينكار بايد نفس عميقي كشيد، مدت كوتاهي نفس را نگه داشت و در طول زمان مشخصي آن را بيرون داد. تمامي روشهاي تنفسي مطرح شده، سعي در بهبود و تقويت تاندن دارند....»
جو هيامز مينويسد: (ذن در هنرهاي رزمي، ص 144)
زماني كه تازه ورزشهاي رزمي را شروع كرده بودم، صحنههاي خيالي را تجسم ميكردم كه من و همسرم در خياباني تاريك عبور ميكرديم. ناگهان چند نفر اوباش جلوي ما را گرفتند. سردستة آنها جلو آمد و من با ضرباتي قوي، همراه با غرش ترسناك، حمله او را دفع كردم. در گونههاي مختلف خيالپردازي، حملات مختلفي از طرف آنها را دفع كرده و آنها را شكست ميدادم. وقتي هم كه اوباش پا به فرار ميگذاشتند، من در نظر همسرم يك قهرمان جلوه ميكردم.
پس از گذشت 25 سال كه مقداري در هنرهاي رزمي مهارت پيدا كردم، سناريوي ذهنيام تفاوت بسياري پيدا كرده است. اكنون ميدانم كه تنها دليل انسانها براي جنگيدن، احساس عدم امنيت و اطمينان دروني آنها است. اين شخاص ميخواهند با جنگيدن، برتري خود را نسبت به ديگران اثبات كنند. اما فردي كه از خودش مطمئن است و احساس امنيت ميكند، نيازي به اثبات چيزي از طريق زور ندارد. در نتيجه او با سرافرازي و سربلندي ميدان را ترك ميكند. يك هنرمند واقعي رزمي اينگونه است. او در باطن آنقدر قوي است كه نيازي به نمايش ظاهري ندارد. هنر آن است كه بدون درگيري، پيروز شويد. در اينصورت در حالي كه از تحمل و صبر بهخود ميباليد، با سربلندي قدم برميداريد.
بههر حال، اطمينان داشتن به تواناييهاي خود، به معني انجام دادن كارهاي بيحساب و ريسك كردن نيست. روزي در يك برنامه تلويزيوني از من سؤال شد كه اگر كسي چاقويي را روي سينهام بگذارد و كيف پولم را بخواهد، چهكار ميكنم؟ من هم بدون تأمل پاسخ دادم: «خوب پولم را خواهم داد. گاهي بايد جنگيد و گاهي هم بايد مصالحه كرد. اما زماني ميجنگيم كه ارزش آن را داشته باشد. به اين ميگويند پيروزي در باخت. من هيچ هنرمند رزمي را نميشناسم كه بهخاطر مقداري پول، زندگي خود را در خطر قرار دهد!»