«جو هيامز» در كتاب «ذن در هنرهاي رزمي» نقل مي‌كند:

در طي ساليان درازي كه عمر خود را صرف آموختن هنرهاي رزمي كردم، تنها با قرار گرفتن در كنار افرادي كه از خودم بيش‌تر مي‌دانستند، پيشرفت كردم و اين را آموختم كه دانسته‌هاي من در مقابل اساتيد بزرگ رزمي، بسيار اندك است. هر استادي، استاد بالاتر از خود را دارد و همه ما زير دست استادي برتر از خود تعليم ديده‌ايم. هنوز هم افراد بسياري وجود دارند كه در مهارت‌هاي مختلف رزمي از ما بهتر مي‌باشند. بروس‌لي هميشه از استاد هنگ‌كنگي خود «بيپ‌من» با تكريم فراوان ياد مي‌كرد و استاد بزرگ كنپو، «اِد پاركر» هميشه از استاد خود با احترام زياد نام مي‌برد. اين خصلت مردان بزرگ است كه از استاد خود هميشه به‌خوبي ياد كنند. مغرور شدن عين جهالت است. هر وقت كه فكر كرديد نيازي به آموختن از ديگران نداريد و همه چيز را مي‌دانيد، بدانيد كه از علم و هنر هيچ چيز نمي‌دانيد.