چرا عده‌اي هنوز فكر مي‌كنند كه ورزش صبحگاهي يعني دويدن مسيري طولاني و عرق ريختن؟ همه مي‌دانيم كه اول صبح قند خون در پايين‌ترين سطح خود بوده و مفاصل بدن پس از استراحت شبانه، خشك است. آيا ديدن اين همه آسيب‌ديدگي و ساييدگي زانو، نبايد ما را به فكر بيندازد؟ اول صبح وقت نرمش است، نه ورزش! به‌قول يكي از اساتيد «نرمش صبح براي بيدار كردن عضلات است» ورزشكاران حرفه‌اي هيچ‌گاه در ساعات ابتدايي روز به تمرينات خود نمي‌پردازند. بلكه تنها با نرمش و لطافت از زيبايي صبح لذت مي‌برند و كار حرفه‌اي خود را در ساعات ميان روز تمرين مي‌كنند.

براي مثال، شخصا شاهد بودم كه يك مربي فوتبال نوجوانان، از ساعت 7 تا 9 صبح، هر روز تمرين سنگين و پر حجمي را به نوجوانان تازه از خواب بيدار شده و صبحانه نخورده مي‌دهد!!! تعجبي ندارد كه برادرزاده 13 ساله من ناراحتي قلبي پيدا كرده كلي هزينه آزمايشات و درمان او مي‌كنند و يا هر روز به شدت خون‌دماغ مي‌شود!!! اين مشكلات براي نوجوانان پرانرژيي كه در سن رشد هستند، قابل قبول نمي‌باشد. اگرچه مربي ايشان مدعي مدرك (سي) آسيا است، اما مشخص است كه ديد محدودي در ورزش دارد.