تکرار لزوماً موجب مهارت نميشود
مطالعات اخير محققين نشان مي دهد، ساعات بي شماري را که ورزشکاران صرف تمرين در رشتههاي ورزشي ميکنند، ظاهرا کاري جز اتلاف وقت نيست! زيرا نتيجه اين تحقيقات حاکي از اين نکته است که تکرار هر حرکت لزوما منجر به بهتر انجام شدن آن نميگردد.
مارک چرچلند (Mark Churchland) و همکارانش در دانشگاه استنفورد ايالت کاليفرنياي آمريکا، با آزمايشاتي که بر روي گونهاي از ميمونهاي دمکوتاه که شباهت بسياري به انسان دارند، انجام دادهاند، چنين واقعيتي را کشف کردهاند.آنها ابتدا به تربيت ميمونها پرداختند تا بتوانند يک حرکت ساده را صدها بار تکرار کنند.
تيم تحقيقاتي چرچلند که بر روي نحوه برنامهريزي و محاسبات مغز نسبت به حرکت مطالعه ميکند، در پي آزمايشات انجام شده اعلام کرد : «سيستم عصبي به گونهاي نيست که بتواند يک حرکت ثابت را چندين بار، به حالتي کاملا مشابه تکرار نمايد.»
در اين آزمايشات تعدادي نقطه رنگي به ميمونها نشان دادند و به آنها آموختند که با سرعت هاي متفاوت به سمت اين نقاط حرکت کرده و به آنها برسند. در طول انجام اين عمل، اعضاي تيم قسمتي از مغز ميمونها را که کنترل حرکت در آن انجام ميگيرد، مورد بررسي قرار دادند و هر بار سرعت انجام حرکت را اندازهگيري نمودند.
در زمان انجام حرکات از ابتدا تا انتهاي آزمايش، تنها در چند مورد انگشتشمار، ميمونها سرعت ثابتي داشتند. هر تغيير جزئي که در سرعت انجام حرکت مشاهده ميشد، ناشي از تغييرات کوچکي بود که در بخش مربوطه در مغز رخ داده بود.
پندار عمومي بر اين اصل استوار است که سرعت و نحوه انجام هر حرکت به فعاليت ماهيچه ها بستگي دارد، اما تيم چرچلند به اين نتيجه رسيده که 50 درصد از تفاوت هاي موجود در حرکات، به فعاليت سيستم عصبي مربوط است.
به بيان ديگر، از آنجائيکه حالت و رفتار مغز ثابت نيست، تکرار يک حرکت، پرورش ماهيچه ها و تمرين زياد باعث نميشود که بتوانيم حرکتي را در دفعات مختلف به يک صورت واحد انجام دهيم، اين مسئله عليالخصوص در پرتاب توپ و اجرای تکنيک در رشتههاي مختلف ورزشي و تماريني که بازيکنان به اين منظور انجام مي دهند، شايان توجه است.
به گفته کريشنا شنوي (Krishna Shenoy)، يکي از اعضاي تيم تحقيقاتي، پس از پايان دوره اوليه آموزش ميمونها، با گذشت زمان هيچگونه بهبودي در دقت آنها در انجام حرکات، حاصل نشد و در حقيقت تکرار زياد تنها کنترل ميمون ها را افزايش داد.
به عقيده محققين انسان و حيوان هر بار در انجام يک حرکت ثابت نوعي بديهه و خلاقيت را به کار ميگيرند، هر بار برخورد و عکسالعملش متفاوت است. تلاش ورزشکاران براي رسيدن به حالتي ثابت در انجام مهارت هاي مختلف، ظاهرا روشي است که در طول تاريخ تکرار شده بدون اينکه تاثير آن از نظر علمي به اثبات رسيده باشد.
اين تيم اميدوار است با پي بردن به روشي که مغز توسط آن کنترل حرکات را انجام مي دهد، بتواند نارساييهاي عصبي در انسان را که منشاء بيماريهايي چون پارکينسون است، بهبود بخشد.