بازهم اول شديم!
· ايران در زمينه تصادفات رانندگي، در جهان رتبه اول را دارد! (همانطور كه در جراحي بيني، جراحي سزارين، سكته قلبي و سرطان مري هم مقام اول را داريم)
· بعد از سكته قلبي، تصادف دومين علت مهم مرگومير در كشور است!
· خسارت تصادفات در ايران، سالانه 000/000/000/60 ريال (شصتهزار ميليارد ريال) است كه اين رقم، دو برابر مبلغي است كه براي نگهداري تمامي راههاي كشور هزينه ميشود!
· بيشتر تصادفات در 30 كيلومتر پاياني منتهي به شهرها روي ميدهد كه راننده در اوج خستگي بوده و سعي دارد زودتر به مقصد برسد.
· 75 درصد مرگومير ناشي از تصادفات، به علت ضايعات سر ميباشد كه با كلاه ايمني و كمربند ايمني قابل پيشگيري ميباشد.
· بیش از 80 درصد تصادفات در محورهای خلوت و فرعی کشور رخ ميدهد و در بیش از 60 درصد این تصادفات، شاهد واژگونی وسایل نقلیه بودهایم که علت آن نیز عدم توجه به قوانین راهنمایی و رانندگی است.
·
در كشورهاي پيشرفته، بيشاز 80 درصد مجروحان تصادفات با آمبولانس منتقل ميشوند. درحالي كه اين رقم در كشور ما 9 درصد است و اكثر مجروحان توسط مردم (كه آشنايي با اصول اوليه امداد و نجات ندارند) منتقل ميشوند! كه اين امر، عاملي بر افزايش تعداد مردگان و مصدومان ميباشد.· وضعيت فعلي تصادفات كشور ما مانند وضعيت دهه 60 كشورهاي اروپايي (50 سال پيش) است. آنها با انجام تمهيدات لازم، نرخ مرگومير خود را بهنحو محسوسي كاهش دادند. براي مثال، آلمان رقم كشتههاي خود را از 19000 نفر در سال به 9000 نفر رساند كه اين امر با توجه به افزايش تعداد خودروها، بسيار موفقيتآميز است. متأسفانه در ايران كاملاً برعكس است. افزايش جمعيت، افزايش تعداد خودروها، ايمني بسيار پايين خودروهاي ساخت داخل و وجود نقاط حادثهخيز بسيار در جادههاي كشور، موجب افزايش بيرويه آمار تصادفات و خسارات ناشي از آن شده است.

· سازمان بهداشت جهاني و بانك جهاني، ضمن ارائه گزارش مفصلي از مشكلات و اثرات زيانبار اقتصادي و اجتماعي ناشي از تصادفات، خواستار همكاري تمامي كشورها و گروههاي مختلف براي كاهش اين معضل شدهاند. آنها تآكيد زيادي بر پيشگيري قبل از وقوع (آموزش، كنترل، جادهسازي، رفع نقاط حادثهخيز، استانداردكردن خوروها و ...) و بعد از وقوع (افزايش امدادرساني، پذيرش مصدومين، آموزش كادر مجرب، جلوگيري از تصادفات بعدي و زنجيرهاي و ...) دارند.