مقام استاد و مربي
حقّ استاد را مولا علي(ع) در حديثي زيبا فرمودهاند: «مَن عَلَّمَني حَرفاً، فَقَد سَيِرَني عَبدا» هركسي كه به من چيزي بياموزد، مرا تا ابد بنده خود نموده است. هنرجويان تكواندو بايد بدانند كه احترام به مربي از اصول مهم اين رشته است. اميرمؤمنان در حديث زيباي ديگري ميفرمايند: «نسبت به بالاتر (مربي) خود احترام كن، همكار (همرده) خود را گرامي بدار و در برابر زيردستان (شاگردان) خود متواضع و مهربان باش»
به احترام پدر و استادت از جا برخيز، حتي اگر فرمانروا باشي.
(مولا علي(ع) - غررالحکم ح 2341)
«جو هيامز» در كتاب «ذن در هنرهاي رزمي» با عنوان دست بالاي دست بسيار است، مينويسد:
در طي ساليان درازي كه عمر خود را صرف آموختن هنرهاي رزمي كردم، تنها با قرار گرفتن در كنار افرادي كه از خودم بيشتر ميدانستند، پيشرفت كردم و اين را آموختم كه دانستههاي من در مقابل اساتيد بزرگ رزمي، بسيار اندك است. هر استادي، استاد بالاتر از خود را دارد و همه ما زير دست استادي برتر از خود تعليم ديدهايم. هنوز هم افراد بسياري وجود دارند كه در مهارتهاي مختلف رزمي از ما بهتر ميباشند. بروسلي هميشه از استاد هنگكنگي خود «بيپمن» با تكريم فراوان ياد ميكرد و استاد بزرگ كنپو، «اِد پاركر» هميشه از استاد خود با احترام زياد نام ميبرد. اين خصلت مردان بزرگ است كه از استاد خود هميشه بهخوبي ياد كنند. مغرور شدن عين جهالت است. هر وقت كه فكر كرديد نيازي به آموختن از ديگران نداريد و همه چيز را ميدانيد، بدانيد كه از علم و هنر هيچ چيز نميدانيد.
بهترين اساتيد و مربيان، دلسوزترين، جدّيترين و سختگيرترين آنها هستند. يكي از ويژگيهاي ورزشهاي رزمي، تحمل سختي و تمرينات مداوم است. به مصداق مثل «جور استاد، به زمهر پدر» بايد گفت كه اين سختيها بهنفع هنرجو بوده و به رشد و شكوفايي آنها ميانجامد.
آن كه ساعتي سختي آموختن را تحمل نكند، هميشه در خواري ناداني خواهد ماند
(رسولاکرم(ص) - عوالاللئالي ج1 ص258)