پروتئين در رشد، نگه‌داري و ترميم بافت‌هاي بدن دخالت دارد. برخلاف کربوهيدرات‌ها يک سوخت پرهزينه و کم‌بازده به شمار مي‌آيد، زيرا  پروتئين از گران‌ترين غذاها بوده و براي تبديل شدن به سوخت، نخست بايد به کربوهيدرات يا چربي تبديل شود که مستلزم صرف انرژي و توليد سموم است. شما براي هضم آن، آب زيادي را از دست مي‌دهيد که مي‌تواند به کم‌آبي منجر شود. از آن جهت کم‌بازده است که تنها بخشي از مولكول پروتئين شكسته‌شده و صرف توليد انرژي مي‌شود و باقي آن بايد دفع گردد. بنابراين نقش پروتئين در تأمين سوخت و انرژي بدن، ناچيز است. پروتئين مصرف زيادي در بدن ندارد و دفع آن از بدن، نشانه‌اي از يك بيماري است كه بايد به آن توجه شود. نياز به پروتئين در غذاي ورزشكار، حدود 20 تا 30 گرم در روز است و كه حدود 10 درصد از غذاي روزانه را مي‌توان از گروه پروتئين تأمين نمود. (البته پروتئين اغلب با چربي پنهان همراه است). نيمي از پروتئين مورد نياز بايد از منابع گياهي مانند حبوبات، سويا و بادام زميني و نيمي ديگر از پروتئين‌هاي حيواني مانند گوشت، ماهي تخم‌مرغ و لبنيات، استفاده شوند.

نياز بدن به پروتئين در سنين رشد و بلوغ، در زمان بيماري‌هاي عفوني، سوختگي‌ها و زخم‌ها، دوران بارداري و شيردهي، افزايش مي‌يابد. اما مصرف زياد پروتئين، مي‌تواند با افزايش ازت، اوره و آمونياك، موجب ضعف شديد، سنگ كليه، پوكي استخوان و افزايش ابتلا به سرطان گردد. اغراق در ميزان نياز بدن به پروتئين، دروغ بزرگ و باور غلطي است كه به مردم گفته شده، درحالي كه مصرف زياد پروتئين حيواني بسيار مضر مي‌باشد. رژيم پرپروتئيني كه امروزه در بين خانواده‌ها بسيار شايع است، يكي از عوامل مرگ‌وميرهاي ناشي از تغذيه غلط است كه از هر دو نفر، يكي را قرباني مي‌كند.

استفاده از يک رژيم متعادل، نياز پروتئيني ورزشکار را تأمين مي‌کند و نيازي به مکمل‌هاي پروتئيني وجود ندارد. به هر حال هميشه بايد اين نکته را مدّ نظر قرار داد که رشد عضلاني با خوردن غذاهاي پُر پروتئين افزايش نمي‌يابد، بلکه ورزش است که باعث بزرگي عضلات مي‌گردد.