اين پست را نيز به بخشي از كتاب آسيبهاي ورزشي اختصاص ميدهيم
اقدامات اوليه درماني در آسيبهاي ورزشي شامل مراحل زير است:
1- محافظت و پيشگيري از آسيب بيشتر مثلاً با استفاده از وسايل کمک ارتوپدي
2- استراحت که بسته به نوع آسيب از فرم مطلق آن تا استراحت نسبي را شامل ميشود.
3- استفاده از يخ سبب کاهش درد،تورم و التهاب ميشود.
4- فشار که اگر همراه با يخ استفاده شود سبب محدود شدن تورم خواهد شد.
5- بالا نگه داشتن عضو آسيب ديده نسبت به سطح قلب سبب تسهيل تخليه وريدي از ناحيه مربوطه مي شود.
6- عملهاي محافظتي که در مواقع آسيب جزيي و بدون علامت ورزشکار استفاده ميشود مثلاً استفاده از بانداژ براي پيچ خوردگي مختصر مچ پا.
استفاده از اصول فوق در چه زمان و توسط چه کساني صورت ميپذيرد؟
روشهاي بالا در برخورد اوليه با آسيبهاي حاد اسکلتيعضلاني بکار ميروند. آشنايي با آنها براي ورزشکار، مربي، پزشک تيم و هر فرد ديگري که مسئول درمان و برخورد ابتدايي با آسيب باشد لازم است.
چه ميزان استراحت کافي است؟ استراحت نسبي در چه مواقعي تجويز ميشود؟
طول مدت استراحت وابسته به شدتِ آسيب است. مشخص است که هر چه شدت آسيب بيشتر باشد، مدت استراحت هم بيشتر خواهد بود. وقتي يک آسيب چندان شديد نباشد، استراحت نسبي توصيه ميشود. هدف از استراحت نسبي آن است که فرد ورزشکار عليرغم وجود آسيب، بدون علامت باقي بماند، هر چند تا حدودي تحرک خود را حفظ کرده است.
فايده استفاده از يخ در برخورد با آسيبها چيست؟ آيا گرما هم موثر واقع ميشود؟
يخ سبب کاهش خونريزي، تورم، التهاب، نيازهاي متابوليک ناحيه مجروح، درد و نيز اسپاسم عضلاني ميشود. اما گرما به نوبه خود داراي فايده نيست و جز در مورد کاهش اسپاسم عضلاني، سبب افزايش موارد نامبرده هم خواهد شد. گاهي توصيه ميشود که دورههاي متناوب استفاده از گرما و يخ اعمال شود. يعني عضو را 1 تا 2 دقيقه از يخ استفاده کنند. براساس شدت تورم عضو اين نسبت قابل تغيير است. هر چه آسيب حادتر باشد، از مدت گرم کردن کاسته خواهد شد.
