نتايج مسابقات انتخابي بانوان

مسابقات انتخابي نوجوانان در تاريخ 26/5/1384 در مجتمع نور و جوانان در تاريخ 28/5/1384 در ورزشگاه 300 نفره حيدريان برگزار گرديد. نفرات انتخابي عبارتند از: 

---

نوجوانان

وزن اول:              شبنم درخاني

وزن دوم:             زهرا جان‌قلي

وزن سوم:           سميرا جعفري

وزن چهارم:         راضيه احمدي

وزن پنجم:           زهرا فيض

وزن ششم:         زهرا حاجي‌زاده

وزن هفتم:          عطيه زندي

وزن هشتم:        مليحه شفيعي

وزن نهم:             مليحه خلفات

وزن دهم:            مريم محمودزاده 

---

جوانان

وزن اول:              زينب سجادي

وزن دوم:             راضيه موحدي

وزن سوم:           فاطمه تركمن

وزن چهارم:          نرگس طباطبايي

وزن پنجم:           نرگس حسن‌لو

وزن ششم:         مرضيه خاني

وزن هفتم:           الهه محمدپور                        

---

 جا دارد از همكاري صميمانه مسئول هيئت تكواندو «جناب آقاي افكاري» و كميته مسابقات « جناب آقاي جمشيدي» كه در برگزاري هرچه بهتر اين مسابقات ما را ياري كردند، كمال تشكر و قدرداني به عمل آيد. توفيق همه خدمت‌گذاران جامعه ورزشي استان را از خداوند متعال خواستاريم.

اردوي تمريني تيم تكواندوي بانوان

به جهت رشد مهارت‌هاي فني و آمادگي براي شركت در مسابقات كشوري، با هماهنگي‌هاي به‌عمل آمده تمرينات اردوي تيم‌ تكواندوي بانوان استان در دو گروه سني نوجوانان و جوانان از تاريخ 30/5/1384درباشگاه ولي‌عصر^(عج) آغاز گرديده است.

مربي تيم نوجوانان: سركار خانم مرضيه احمدي

مربي تيم جوانان: سركار خانم فاطمه محمودي

به اميد قهرماني اين عزيزان و كسب افتخار براي استان و آرزوي موفقيت براي مربيان عزيز.

انتخاب نمايندگان كميته‌هاي بانوان

در جلسه عمومي با حضور رياست محترم هيئت تكواندو، جناب آقاي افكاري، دبير هيئت و مربيان كه در تاريخ 16/5/1384 برگزار گرديد. نمايندگان كميته‌هاي فني بانوان به شرح زير انتخاب شدند:

·        خانم مريم يقيني به عنوان دبير

·        خانم معصومه قرنلي به عنوان نماينده كميته آزمون

·        خانم فاطمه محمودي به عنوان نماينده كميته مسابقات

·        خانم فردوس چوبين به عنوان نماينده كميته داوران

·        خانم زهرا بهمني به عنوان نماينده كميته مربيان

از خداوند متعال براي تمامي خدمت‌گذاران جامعه ورزشي استان، آرزوي موفقيت و ياري داريم.

با ترس دوست شويد

استاد «هان» نقل مي‌كند

«زماني كه كوچك بودم، به‌شدت از ببرهايي كه در «كره» زندگي مي‌كردند وحشت داشتم. در مراحل ابتدايي فراگيري هنرهاي رزمي، استادم كه از ترس من آگاهي داشت، گفت كه بايد در تمرينات ذهني، خود را در حال مبارزه با يك ببر تصور كنم. در ابتدا هميشه ببر بر من غلبه مي‌كرد! تا اين‌كه به باغ وحش «سئول» رفته و رفتار و زندگي ببرها را از نزديك ديدم. با تحقيق و مطالعه روي ببرها، كم‌كم با عادات و حركات‌شان خو گرفته و با آنها انس پيدا كردم

پس از آن فهميدم اگرچه ببر حيوان ترسناكي است، اما ضعف‌هايي هم دارد. براي مثال قادر به حركت دادن كامل به آرواره‌هايش نيست و يا وقتي كه مي‌خواهد حمله كند، فقط بر روي پاهاي عقبش تكيه دارد. به اين ترتيب در تصوراتم استراتژي مبارزه با ببر را تغيير داده و روش‌هايي براي غلبه بر ضعف‌هاي ببر يافتم. پس از آن ديگر در مبارزه ذهني با ببرها پيروز مي‌شدم و به اين ترتيب ديگر ترس من از ببرها از بين رفت.
اكنون ديوارهاي اتاق خود را با عكس انواع ببرها پوشانده‌ام و هر وقت كه تنها هستم، يكي از اين عكس‌ها را مورد مطالعه قرار مي‌دهم و در تصوراتم با آن حيوان درمي‌افتم. در اين نبردها، گاهي پيروز شده و گاهي هم شكست مي‌خورم. اما ديگر نمي‌ترسم، چون با آنها خو گرفته‌ام. من ياد گرفته‌ام كه ترس سايه‌اي بيش نيست و وجود خارجي ندارد، بلكه تصورات ذهني ما هستند كه ترس را ايجاد مي‌كنند. اكنون ديگر در مبارزاتم كاملاً خونسرد هستم. يعني همان طور كه بايد باشم و اين آرامش طبيعي است»
بنابراين توصيه مي‌كنم كه از هر چه مي‌ترسيد به طرف آن برويد.

اگر از چيزي ترس داري خود را در آن بيفکن، زيرا شدت آن ترس، از خود آن چيز عظيم‌تر است. (مولا علي^(ع))

خواص عسل براي ورزشكاران

ورزشكاران يونان باستان، براي شركت در مسابقات المپيك، شربت عسل مي‌نوشيدند و معتقد بودند كه خستگي را زايل مي‌كند، فرد را جوان و شاداب كرده و پيري را به تأخير مي‌اندازد. عسل يك غذاي بسيار پرانرژي است و هر 100 گرم آن حاوي 330 كيلوكالري انرژي مي‌باشد. قسمت اعظم عسل شامل قندهاي سادة گلوكز و فروكتوز مي‌باشد كه اين دو قند، بدون نياز به تجزيه و تبديل، جذب خون شده و به سرعت در اختيار ياخته‌هاي بدن قرار مي‌گيرند. يكي از تفاوت‌هاي عسل با قند معمولي در سرعت جذب و انرژي‌زايي آن است. بنابراين در مواردي كه شخص نياز به آمادگي براي شروع يك فعاليت ورزشي و يا تجديد سريع انرژي از دست‌رفته بدن داشته باشد، نوشيدن شربت عسل به‌جاي شربت قند بسيار مؤثرتر خواهد بود. شربت قند حاوي ساكاروز و مالتوز است كه از قندهاي مركب محسوب شده و هضم و جذب آنها كندتر از گلوكز و فروكتوز كه قند ساده هستند، مي‌باشد. قندهاي مركب نياز به فرآيند تبديل به گلوكز براي جذب و استفاده در بدن دارند. بنابراين ديرهضم‌تر و كم بازده‌تر از عسل مي‌باشند. عسل از لحاظ ميزان و تنوع قند، بالاتر از همه كربوهيدرات‌ها مي‌باشد و در آن قندهاي ساده (گلوكز و فروكتوز)، دو قندي‌ها (ساكاروز و مالتوز) و قندهاي پيچيده (دكستروز و لولوز) وجود دارند. قندهاي گلوكز و فروكتوز در عسل به نسبت تقريباً مساوي وجود دارند. گلوكز به‌سرعت جذب بدن مي‌شود و جذب فركتوز با كمي تأخير انجام مي‌شود. مقادير كم‌تري از ساكاروز و مالتوز نيز در عسل وجود دارد كه ديرتر جذب مي‌شوند. به همين دليل پس از مصرف عسل، انرژي آن به تدريج و در سه مرحله وارد خون شده و به مصرف عضلات بدن مي‌رسد. اين خاصيت عسل موجب مي‌شود كه ميزان قند خون به يك‌باره زياد نشده و فرد دچار عارضه هيپوگليسيمي نگردد. به اين ترتيب عسل نوش‌دارويي مفيد براي ورزشكاران و خصوصاً كوهنوردان مي‌باشد. ورزشكاران مي‌توانند 15 دقيقه قبل از شروع تمرين يا مسابقه و نيز در زمان استراحت بين راندها، يك ليوان شربت عسل بنوشند تا براي يك فعاليت عضلاني شديد، انرژي كافي داشته باشند. نوشيدن شربت عسل قبل از مسابقه و يا در حين آن، هيچ ممنوعيتي ندارد. بنابراين ورزشكاراني كه نياز به تأمين انرژي زيادي از طريق كربوهيدرات‌ها و گليكوژن دارند، مي‌توانند از اين اكسير شفابخش و معجزه الهي بهره كامل ببرند تا ضمن افزايش قدرت و استقامت در طول مسابقه، به سلامتي آنها هم لطمه نخورد.

نقش آب در استقامت ورزشكاران

بعد از اكسيژن، آب مهم‌ترين چيزي است که به آن نياز داريم. بدن ما از 70 درصد آب تشکيل شده است و تقريباً 80 درصد خون را آب تشکيل مي‌دهد. آب بهترين حلال است كه براي دفع سموم بدن ضروري مي‌باشد. «دكتر ونسان» عقيده دارد: "پيري و چروكيدگي ناشي از كاهش آب بدن است. بدن نوزادان داراي 85 درصد آب است، در صورتي كه در تركيب بدن يك فرد پير حداكثر 60 درصد آب وجود دارد."
يک فرد بزرگسال بايد در روز 8 تا 10 ليوان مايعات مصرف نمايد. ورزشکاران به نوشيدن مايعات بيشتري نياز دارند. در زمان فعاليت بيش از يک ساعت در گرما، ممکن است نياز به مايعات به دو يا حتي سه برابر افزايش يابد. حتي در روزهاي خنک و فعاليت‌هاي کوتاه مدت، شما بايد بيشتر از يک فرد غيرورزشکار مايعات بنوشيد. آب با شستن سمومي که در سلول‌ها توليد مي‌شود، بدن را پاک کرده و دماي بدن را کنترل مي‌نمايد. اگر به اندازه کافي و براي جبران عرق، آب ننوشيد، خون غليظ شده و جريان آن کند مي‌شود. اين امر باعث مي‌گردد که فشار زيادي بر روي قلب وارد شود. در صورتي که کمبود مايعات، زياد باشد، بدن به اندازه کافي آب براي توليد عرق ندارد. در اين صورت درجه حرارت بدن مي‌تواند تا حدّ خطرناکي بالا برود.
عرق کردن زياد، بلافاصله از وزن بدن مي‌کاهد. علت آن از بين رفتن نسوج چربي نيست، بلکه مربوط به کم شدن آب بدن است. اما اين کم شدن وزن با نوشيدن آب فوراً جبران مي‌شود. بنابراين بهتر است قبل از ورزش، ضمن آن و بعد از آن، اقدام به نوشيدن آب شود تا آب بدن کم نگردد. مايعات را نبايد به مقدار زياد و سرد نوشيد. تنها نوشيدني‌هايي که درجه حرارت محيط را دارند، سريع جذب مي‌شوند. حتي در گرماي زياد، نوشيدن مايعات سرد جايز نيست. زيرا موجب اختلال در عمل جذب مي‌شود.
يک ورزشکار ممکن است در ظرف يک ساعت ورزش شديد، نزديك به 3 ليتر آب را از دست بدهد. در صورتي که اين مايعات از دست‌رفته جايگزين نشوند، ممکن است کم‌آبي عارض گردد. کم‌آبي يا دهيدراسيون، اثر منفي و شديد روي کارآيي ورزشكار دارد. حتي کم‌آبي خفيف نيز مي‌تواند با سرگيجه و سردرد همراه باشد. در بسياري از موارد، ورزش واقعاً واکنش تشنگي را مختل مي‌کند. به هنگام ورزش، شما مقدار زيادي آب را از دست مي‌دهيد، درحالي‌كه احساس تشنگي نخواهيد كرد. يک ورزشکار، لازم است که به‌طور آگاهانه بيش از آنچه که احساس نياز مي‌كند، آب بنوشد. (به‌ويژه زماني که در گرما ورزش مي‌کند)
چون كاهش آب بدن، موجب كاهش توان كار مي‌شود، لازم است يك «سياست آب» برقرار نماييم، به نحوي كه به افراد عادت دهيم قبل از تشنگي آب بنوشند (زيرا تشنگي يك علامت تأخيري كمبود آب است) تا به منظور جلوگيري از كاهش آب بدن حتي الامكان ذخيره كافي آب در بدن موجود باشد. بر اساس تجربياتي كه در طي سال‌ها كسب شده، مي‌توانيم توصيه كنيم كه در مدت سه ساعت قبل از شروع فعاليت، در درجه حرارت معمولي بيش از نيم ليتر آب به تدريج نوشيده شود، تا موجب سوء هاضمه نگردد.
دو ليوان مايعات را دو ساعت قبل از مسابقه يا تمرين بياشاميد. پانزده دقيقه قبل از شروع ورزش، يک ليوان ديگر نيز بنوشيد. در طي ورزش نيز براي جايگزيني مايعات از دست رفته و اجتناب از گرماي بيش از حدّ، هر20 دقيقه يك ليوان مايعات بنوشيد، پس از ورزش نيز به مصرف مايعات ادامه دهيد. شما مي‌توانيد از غذاهايي که آب زيادي دارند (مانند هندوانه) و انواع آب‌ميوه استفاده کنيد. بهتر است بدانيد که نوشيدني‌هاي حاوي کافئين (نظير قهوه و چاي) ادرارآور بوده و بيشتر موجب كاهش آب بدن مي‌گردند.

آب ميوه‌ها داراي خصوصيات ميوه‌ها هستند و چون باقيمانده قليايي دارند، براي از بين بردن اسيدوز ناشي از خستگي مناسب مي‌باشند. نبايد به هيچ وجه نوشابه‌هاي گازدار و نوشابه‌هاي داراي اسانس ميوه را با آب ميوه‌هاي طبيعي اشتباه گرفت. چون نه داراي ويتاميني هستند و نه داراي املاح. بلكه سه عيب عمده دارند:

- مقدار زيادي شكر مصنوعي (ساكاروز) دارند كه بيماري‌‌زا است
- گاز كربنيك آن موجب اخلال در سيستم گوارشي مي‌گردد.
- موجب نارسايي در جذب كلسيم و تحليل استخوان‌هاي بدن مي‌گردند. پس بهتر است گول تبليغات عده‌اي سودجو را درخصوص نوشابه‌ها، خصوصاً نوشابه‌هاي ورزشي نخوريد! هيچ‌چيز بهتر از مواد طبيعي نيست.

راهنمای تغذیه ورزشی

«كُلُوا مِن طَيِباتِ ما رَزَقناكُم وَاشكُرُو لِله اِن كُنتُم ايّاهُ تَعبُدُون» _{بقره 172}

از خوراكي‌هاي پاكي كه روزي شما كرديم بخوريد و خدا را شكر كنيد، اگر خداپرستيد.

 

رژيم غذايي يک ورزشکار بايد با رژيم غذايي فرد عادي تفاوت داشته باشد. ورزشکاران علاوه بر احتياجات زندگي روزمره، نياز به سوخت بيشتري براي تمرين و مسابقه دارند. غذا، سوخت لازم براي ورزشکاران را تأمين مي‌کند ولي اغلب ورزشکاران از سوختي که در بدن خود مي‌ريزند، غافل هستند. يک ورزشکار نوجوان (به خصوص فردي که در حال رشد است) نسبت به هر زمان ديگري از زندگي، نياز به کالري بيشتري دارد. انرژي مورد نياز همچنين به نوع ورزش تخصصي و برنامه تمرين بستگي دارد. چون ميزان کالري مصرفي در ورزش‌هاي مختلف متفاوت است. يك ورزشكار تكواندو در روز ۵۰0۰ کالري يا بيشتر مي‌سوزاند. يک دختر نوجوان با جثه متوسط كه در حال رشد است، به حدود ۲۲۰۰ کالري در روز نياز دارد، حال آن‌که يک دختر ۱۵ ساله با جثه کوچک که رشدش کامل شده به حدود ۱۸۰۰ کالري يا کمتر نياز دارد. پسران نوجوان نياز به کالري بسياري دارند. يک پسر نوجوان كه در حداکثر رشد ممکن است به ۴۰۰۰ کالري در روز احتياج داشته باشد.

کربوهيدرات، چربي و پروتئين، سوخت بدن هستند. البته همه غذاها ترکيب يکساني از نظر محتوا ندارند. همان‌گونه که ماشين‌هاي مسابقه نياز به بنزين با درجه اکتان بالا دارند؛ ورزشکاران نيز نياز به مواد غذايي داراي درجه کربوهيدرات بالا دارند.  اشکال گوناگون مواد غذايي عبارتند از:

 

كربوهيدرات

کربوهيدرات‌ها بهترين سوخت براي ورزشکاران هستند. چرا که در مقايسه با چربي و پروتئين، براي سوختن نياز به اکسيژن کمتري دارند. در صورتي که به اندازه کافي از کربوهيدرات‌ها استفاده کنيد، قادر خواهيد بود شديدتر ورزش کنيد. (چه در هنگام ورزش و چه در مسابقه). يک رژيم پرکربوهيدرات، با توجه به بازسازي ذخاير کربوهيدراتي و کاهش زمان بازگشت به حالت اوليه، به شما اجازه مي‌دهد تا سخت‌تر تمرين كنيد. رژيم غذايي به ويژه در زمان تمرين حائز اهميت است. چرا که اگر شما قادر به تمرين شديدتر باشيد، در طي مسابقه نيز به سطوح بالاتري از کارايي مي‌رسيد. مواد قندي (قند طبيعي بدن يعني گلوكز، نه قند به معني Sugar)، بهترين سوخت براي عضلات درحال ورزش هستند. به نسبت برنامه تمريني، بهتر است 70 درصد از انرژي ورزشكاران از مواد قندي تامين شود. بقيه انرژي روزانه، بايد به صورت 20 درصد از چربي و 10 درصد از مواد پروتئيني، كسب شود. به عنوان يک ورزشکار، شما حتي به مقادير بيش‌از 10 گرم کربوهيدرات به ازاي هرکيلو از وزن بدن خود، نياز خواهيد داشت. در صورتي که يک ورزشکار استقامتي هستيد، نياز شما به کربوهيدرات، به حدود 80 درصد غذاي روزانه هم مي‌رسد. غذاهاي کم‌محتوا (پفك، چيپس و غذاهاي صنعتي) ذخاير کربوهيدرات بدن شما را کاهش خواهند داد و انرژي شما را كم خواهند كرد. به نحو مشابه، در صورتي که درصد بيشتري از غذاهاي پرچرب و پرپروتئين استفاده کنيد، نخواهيد توانست انرژي مناسب براي تمرين و مسابقه مطلوب را ذخيره نماييد. توجه داشته باشيد كه مقدار متعادل و مناسب از همه غذاها (بر اساس هرم غذايي) براي عملكرد صحيح بدن ضروري است.

كربوهيدرات‌هاي غيرقابل هضم مانند سلولز و پكتين كه به مقدار زيادي در سبزي‌ها و ميوه‌هايي مانند سيب، حبوبات و سبوس وجود دارد، به فيبر معروف بوده و ضمن جلوگيري از يبوست، به هضم و جذب بهتر غذا، دفع مواد زائد، كاهش سرطان و كلسترول بدن كمك مي‌كنند. فيبرها اگرچه براي انسان غيرقابل هضم هستند، اما براي سلامتي بدن اهميت بسياري دارند.

چربی

با وجود آن‌که اغلب ورزشکاران تلقي نامناسبي از چربي دارند، بايد بدانيد که چربي يک ماده مغذي ضروري است. چربي بخشي از ساختمان پوست بدن را تشکيل مي‌دهد. از طريق ساخت هورمون‌ها، عملكرد بدن را تنظيم مي‌کند. به عنوان عايق و محافظ براي قسمت‌هاي داخلي بدن عمل نموده و به ترميم بافت‌هاي آسيب‌ديده کمک مي‌کند. چربي‌ها راهي براي ذخيره انرژي در بدن هستند. مقادير اضافي کربوهيدرات جهت ذخيره‌شدن در بدن به چربي تبديل شده و در اين حالت، بيش از دو برابر قندها، انرژي توليد مي‌كند. (سوخت چربي از نوع كندسوز مي‌باشد)

چربي‌ها را به عنوان يک باک ذخيره در نظر بگيريد. شما دوست داريد که سوخت ذخيره کافي داشته باشيد، ولي يک باک سنگين به قيمت از دست رفتن سرعت و قدرت شما تمام مي‌شود. ورزشکاران تقريباً به همان اندازه افراد غيرورزشکار به چربي نياز دارند. درصد چربي در غذاي روزانة ورزشكاران حدود 20 درصد مي‌باشد. اين نسبت در مورد كودكان كه درحال رشد مي‌باشند بيشتر و درمورد افراد بالاي 25 سال كه زندگي كم تحركي دارند، كمتر مي‌باشد.

چربي‌ها به دو دسته آشكار (روغن نباتي و حيواني، كره و...) و پنهان (گردو، گوشت، لبنيات و...) تقسيم مي‌شود. بهترين روغن، روغن ماهي است چون اسيد چرب اُمگا3 داشته و پائين‌آورنده گلسترول خون است. بدترين آن، روغن‌نباتي مي‌باشد، كه ايزومرترانس آن بيش از حدّ مي‌باشد.

پروتئين

پروتئين در رشد، نگه‌داري و ترميم بافت‌هاي بدن دخالت دارد. برخلاف کربوهيدرات‌ها يک سوخت پرهزينه و کم‌بازده به شمار مي‌آيد، زيرا  پروتئين از گران‌ترين غذاها بوده و براي تبديل شدن به سوخت، نخست بايد به کربوهيدرات يا چربي تبديل شود که مستلزم صرف انرژي و توليد سموم است. شما براي هضم آن، آب زيادي را از دست مي‌دهيد که مي‌تواند به کم‌آبي منجر شود. از آن جهت کم‌بازده است که تنها بخشي از مولكول پروتئين شكسته‌شده و صرف توليد انرژي مي‌شود و باقي آن بايد دفع گردد. بنابراين نقش پروتئين در تأمين سوخت و انرژي بدن، ناچيز است. پروتئين مصرف زيادي در بدن ندارد و دفع آن از بدن، نشانه‌اي از يك بيماري است كه بايد به آن توجه شود. نياز به پروتئين در غذاي ورزشكار، حدود 20 تا 30 گرم در روز است و كه حدود 10 درصد از غذاي روزانه را مي‌توان از گروه پروتئين تأمين نمود. (البته پروتئين اغلب با چربي پنهان همراه است). نيمي از پروتئين مورد نياز بايد از منابع گياهي مانند حبوبات، سويا و بادام زميني و نيمي ديگر از پروتئين‌هاي حيواني مانند گوشت، ماهي تخم‌مرغ و لبنيات، استفاده شوند.

نياز بدن به پروتئين در سنين رشد و بلوغ، در زمان بيماري‌هاي عفوني، سوختگي‌ها و زخم‌ها، دوران بارداري و شيردهي، افزايش مي‌يابد. اما مصرف زياد پروتئين، مي‌تواند با افزايش ازت، اوره و آمونياك، موجب ضعف شديد، سنگ كليه، پوكي استخوان و افزايش ابتلا به سرطان گردد. اغراق در ميزان نياز بدن به پروتئين، دروغ بزرگ و باور غلطي است كه به مردم گفته شده، درحالي كه مصرف زياد پروتئين حيواني بسيار مضر مي‌باشد. رژيم پرپروتئيني كه امروزه در بين خانواده‌ها بسيار شايع است، يكي از عوامل مرگ‌وميرهاي ناشي از تغذيه غلط است كه از هر دو نفر، يكي را قرباني مي‌كند.

استفاده از يک رژيم متعادل، نياز پروتئيني ورزشکار را تأمين مي‌کند و نيازي به مکمل‌هاي پروتئيني وجود ندارد. به هر حال هميشه بايد اين نکته را مدّ نظر قرار داد که رشد عضلاني با خوردن غذاهاي پُر پروتئين افزايش نمي‌يابد، بلکه ورزش است که باعث بزرگي عضلات مي‌گردد.